Biało-czerwona to jedna z najbardziej rozpoznawalnych flag świata i drugi — obok godła — najważniejszy polski symbol narodowy. Jej barwy nie są przypadkowe: wywodzą się wprost z herbu państwa.
Barwy narodowe pochodzą z godła: biały orzeł dał kolor biały, a czerwone pole tarczy — czerwień. Dlatego na fladze biały pas znajduje się u góry (odpowiada orłowi), a czerwony u dołu (odpowiada tłu herbu).
Po raz pierwszy barwy narodowe określono oficjalnie w czasie powstania listopadowego. 7 lutego 1831 roku Sejm Królestwa Polskiego uchwalił, że kokardę narodową stanowią kolory biały i czerwony. Był to jeden z pierwszych na świecie aktów prawnych regulujących barwy narodowe.
Po odzyskaniu niepodległości kształt i barwy flagi ustalił Sejm Ustawodawczy 1 sierpnia 1919 roku — biały pas u góry, czerwony u dołu. Obok flagi zwykłej istnieje też wariant z godłem pośrodku białego pasa, używany m.in. jako bandera i przez polskie przedstawicielstwa.
Święto Flagi Rzeczypospolitej Polskiej obchodzone jest 2 maja — między świętem pracy a rocznicą Konstytucji 3 maja. To dzień szczególnego eksponowania barw narodowych.
Biały i czerwony.
Bo odpowiada białemu orłowi z godła; czerwień u dołu to kolor pola tarczy.
Po raz pierwszy oficjalnie w 1831 r. (kokarda), a flagę w 1919 r.
2 maja.
Treść to samodzielna synteza faktów z wielu źródeł (nie kopia), zgodna z licencją CC-BY-SA.