
poeta, Nobel
Czesław Miłosz (1911–2004) to polski poeta, prozaik i eseista, jeden z najważniejszych twórców literatury XX wieku. W 1980 roku otrzymał Nagrodę Nobla w dziedzinie literatury.
Jego poezja mierzy się z wielkimi tematami epoki — historią, złem, wojną, moralną odpowiedzialnością człowieka. Pisał w sposób intelektualny, a zarazem głęboko osobisty, szukając prawdy w czasach, które boleśnie jej odmawiały.
W głośnym eseju „Zniewolony umysł” przenikliwie opisał, jak intelektualiści dają się uwieść ideologii totalitarnej. Sam zerwał z reżimem komunistycznej Polski i wybrał emigrację — żył we Francji i w USA, gdzie był profesorem w Berkeley.
Po latach jego wiersze wróciły do kraju, a jedna ze strof stanęła na pomniku Poległych Stoczniowców w Gdańsku. Miłosz pozostaje symbolem niezależności myśli i wierności prawdzie.

Jak idee się łączą: Mierzył się z totalitaryzmem i emigracją — a jego Nobel z 1980 r. wybrzmiał w Polsce wyjątkowo mocno.
Polskim poetą i eseistą, laureatem literackiej Nagrody Nobla.
W 1980 roku.
Esej „Zniewolony umysł”.