
Konflikt z biskupem Stanisławem; utrata tronu.
„Czarna legenda"
Bolesław II Śmiały, zwany też Szczodrym (ok. 1042–1081/1082), to trzeci koronowany król Polski i jeden z najbardziej dramatycznych władców w naszej historii. Ambitny i waleczny, na nowo wyniósł Polskę do rangi królestwa — a skończył jako wygnaniec.
Był synem Kazimierza Odnowiciela. Obejmując rządy, odziedziczył państwo dopiero co odbudowane po głębokim kryzysie. Bolesław marzył, by przywrócić Polsce potęgę z czasów swojego pradziada, Bolesława Chrobrego — i przez większość panowania prowadził aktywną, wojowniczą politykę.
Mieszał się w sprawy sąsiadów — Czech, Węgier i Rusi. Podobnie jak Chrobry, w 1069 roku wyprawił się na Kijów i osadził tam swojego protegowanego. Jego śmiałe kampanie przyniosły mu przydomek „Śmiały”, a hojność wobec rycerstwa i Kościoła — „Szczodry”.
Zwieńczeniem jego potęgi była koronacja. 25 grudnia 1076 roku w Gnieźnie Bolesław został ukoronowany na króla — po raz pierwszy od niemal pół wieku Polska znów miała króla. Udało się to dzięki wielkiemu sporowi papiestwa z cesarstwem: Bolesław poparł papieża Grzegorza VII, a ten w zamian zgodził się na koronację.
Jego panowanie przerwał najsłynniejszy konflikt króla z biskupem w polskiej historii. Bolesław popadł w spór z biskupem krakowskim Stanisławem i w 1079 roku skazał go na śmierć — okrutną, przez poćwiartowanie.
Przyczyny tego dramatu do dziś budzą spory historyków. Tradycja kościelna widzi w Stanisławie męczennika, który sprzeciwił się okrucieństwu króla. Wielu badaczy uważa jednak, że konflikt miał charakter polityczny — biskup mógł stać na czele możnowładczej opozycji przeciw silnej władzy króla. Jedno jest pewne: skazanie biskupa okazało się dla Bolesława katastrofą.
Śmierć Stanisława wywołała bunt możnych. Bolesław musiał uciekać z kraju — schronił się na Węgrzech, gdzie wkrótce zginął w niejasnych okolicznościach (1081 lub 1082). Biskup Stanisław został z czasem świętym i patronem Polski, a nad Bolesławem zaciążyła „czarna legenda”. Pozostał postacią tragiczną — władcą wielkich ambicji, którego zgubił jeden dramatyczny czyn.
Europejskie koneksje: Aktywny na Rusi i Węgrzech — osadzał tam sprzyjających mu władców, wplątując Polskę w politykę dynastyczną sąsiadów. Popierał papieża w sporze z cesarzem, dzięki czemu uzyskał koronę.
Obszar: Polska — Wielkopolska, Małopolska (Kraków), Śląsk, Mazowsze; aktywna polityka na Węgrzech i Rusi.
Bolesław prowadził wyprawy poza granice, osadzając sojuszników na obcych tronach.
Zmiany granic: Brak trwałych nabytków — dominowała aktywna polityka zewnętrzna.

„Czarna legenda"
Trzecim koronowanym królem Polski (1076–1079), synem Kazimierza Odnowiciela.
„Śmiały” — za waleczność, „Szczodry” — za hojność.
Przyczyny są niejasne — tradycja mówi o obronie moralności, część historyków o konflikcie politycznym z możnowładczą opozycją.
Wybuchł bunt możnych, króla wygnano, a on zginął na Węgrzech.
Świętym i patronem Polski.
Treść to samodzielna synteza faktów z wielu źródeł (nie kopia), zgodna z licencją CC-BY-SA.